ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(1352 -1281 ق)، عالم، نویسنده و شاعر. از اهالى دستگرد خیار اصفهان بود. ابتدا در دستگرد و سپس در اصفهان به تحصیل فقه و اصول و صرف و نحو و غیره پرداخت. وى از شاگردان آقا میرزا محمدباقر چهارسوقى بود و از وى اجازه داشت. او مرجع امور شرعى مردم دستگرد شد. شاعرى توانا بود و در انجمن‏هاى ادبى اصفهان بخصوص انجمن شیدا شركت مى‏كرد. از وى دو فرزند شاعر به نامهاى ابراهیم و باقر با تخلصهاى انوارى و لمعه به جاى ماند. او در زادگاهش به خاك سپرده شد. از آثارش: «دیوان» غزلیات و رباعیات، در شش هزار بیت؛ منظومه‏ى «انوار سهیلى»، در دوازده هزار بیت؛ «شمس و قهقهه»، در وزن «خسرو و شیرین» در بیست و چهار هزار بیت؛ ترجمه‏ى «الدرر»، نظم كلمات قصار امیرالمومنین (ع)؛ «ضیاء الابصار فى احوال الاطهار»؛ «خمسه‏ى طیبه»؛ «اجمالى در احوال حضرت رسول (ص)»؛ «ملتقط اللغه» كه در آن پانزده هزار لغت عربى به فارسى ترجمه كرده؛ «گلزار»، در مصائب حضرت سیدالشهدا (ع).